In toenemende mate erger ik mij scheel aan het oneigenlijke gebruik van 'want'. Het tart alle fastoensregels om in een normale discussie geen vraag ter verduidelijking te stellen, maar iemand ongexefnteresseerd aan te kijken en met holle ogen te vragen: "Want…..?".

Rangorde

Hoe hoger in de hixebrarchieke rangorde hoe vaker deze irritante vraagstelling lijkt te worden gebruikt. Van boven naar beneden, wel te verstaan, want andersom wordt als behoorlijk onbehouwen beschouwd.

Je komt bij de dokter met wat vage hoofdpijnklachten en de arts oppert om even je bloeddruk te meten: "Want…..?".

Een docent geeft het huiswerk voor de volgende dag op en benadrukt dat alle stof goed geleerd moeten worden: "Want…..?".

Een agent maant bij een ongeval met zwaaiende armen het verkeer om door te rijden. Door het open raampje vraagt een automobilist: "Want…..?'.

Het zal duidelijk zijn: de arts adviseert je gexefrriteerd om maar lekker een paracetamolletje te nemen, de docent gooit er nog een schepje huiswerk bovenop en de agent laat je door een gehelmde college van de weg halen.

Andersom

Ander voorbeeld dan. Je komt bij de dokter met wat vage hoofdpijnklachten en je wilt graag dat de arts even je bloeddruk opmeet: "Want…..?". Wedden dat de patixebnt het braaf gaat uitleggen?

Een docent geeft het huiswerk voor de volgende dag op. Een leerling vraagt of het belangrijk is dat alle stof goed geleerd wordt: "Want…..?". Geen leerling die nog een weerwoord geeft.

Een agent maant bij een ongeval met zwaaiende armen het verkeer om door te rijden. Een automobilist trekt niet snel genoeg op sputtert dat hij niet sneller kan. De agent steekt zijn hoofd door het geopende raampje: "Want…..?

Moraal

Reageren met "Want…..?" suggereert niet alleen dat de vrager nog erg dicht bij de primaten staat en over weinig vulling van de vocabulaire beschikt, het accentueert anderzijds ook de werkelijke of vermeende machtspositie. Het laatste dat leidinggevenden, artsen, docenten en politieagenten toch moeten willen is dat hun maatschappelijke positie als primitief wordt beschouwd? ".

Want…..?.

Communicatie is de spil van onze leefomgeving. Zonder media zijn we reddeloos verloren, bijvoorbeeld als internet een paar uurtjes uitvalt of het telefoonnetwerk overbelast raakt bij een incident.
Maar media zijn ook erg leuk. Denk maar aan Hyves en allerlei andere sociale netwerken. Als je op een zorgvuldige manier omgaat met communicatie ligt de wereld aan je voeten. Je kunt er mee spelen en heel veel van leren. Schrijven van teksten blijft hoe dan ook een belangrijke factor.

Tekstplein verzorgt nu workshops op locatie vooral gericht op jongeren in alle leeftijden. Van basisschool tot mbo en alles daartussen. Het kan ook een leuke bso-activiteit zijn.

Na een algemene inleiding op het vakgebied van communicatie volgt een invulling die is afgestemd op de leeftijdsgroep. Een interactieve workshop die prima aansluit op het moderne onderwijs waar leerlingen leuke ideexebn en nieuwe ervaringen opdoen.

Eind december blogde ik over de oliebollen van mijn opa. Zoals mijn opa hechtte aan traditie, zo progressief was mijn oma. Aan haar heb ik heel prettige herinneringen en het was dan ook een fantastisch mens. Wat op mij veel indruk heeft gemaakt is haar lidmaatschap van de Vrouwenbond, die door mijn opa en de rest van de familie werd aangeduid als de ‘Tuttenclub’.

Mijn hele jeugd werd mij een beeld voorgespiegeld van een oma die uit verveling lid was van een soort naaikransje en met andere vrouwen veel tijd spendeerde aan kletsen. Het zal begin jaren 70 zijn geweest toen oma het tijd vond worden om mij bij te praten over haar ‘activiteiten voor de Vrouwenbond’. Er ging voor mij een wereld open. Mijn oma bleek inmiddels verkozen tot voorzitster (‘presidente’, zei mijn oma trots) van, naar ik nu aanneem, de afdeling Rotterdam Kralingen. Geen naaikransje, maar een goed georganiseerde vrouwenbeweging. Het doel volgens IIAV-archieven: ‘Voorlichting geven aan leden betreffende maatschappelijke, culturele enpolitieke vraagstukken en vanuit het Evangelie wegen zoeken naar eenmaatschappij waarin ieder tot zijn recht komt en waaraan vrouwen eenverantwoordelijke bijdrage kunnen leveren".  Mijn oma, moeder van een doodgewoon arbeidersgezin, trok op met  ‘dames uit de lanen’, zoals welgestelde vrouwen in Kralingen werden aangeduid. Sterker, zij verkozen haar tot hun voorzitster.

Ik ben dus anno 2010 in het kader van mijn hobby maar eens gaan Googlen en kom tot de conclusie dat het de Nederlandse Christen Vrouwenbond afdeling Kralingen moet zijn geweest. Opgericht in 1949 onder de paraplu van de in 1919 opgerichte landelijke organisatie, met ooit C.W.I. Wttewaal van Stoetwegen in het bestuur.
Oma heeft wat mij betreft recht op rehabilitatie. De ‘Tuttenclub’ waarover op verjaardagen werd geschamperd, blijkt een serieuze bijdrage te hebben willen leveren aan de vrouwen-emancipatie. Hoog tijd om de archieven maar eens in te duiken. Oma for president!

Eind december blogde ik over de oliebollen van mijn opa. Zoals mijn opa hechtte aan traditie, zo progressief was mijn oma. Aan haar heb ik heel prettige herinneringen en het was dan ook een fantastisch mens. Wat op mij veel indruk heeft gemaakt is haar lidmaatschap van de Vrouwenbond, die door mijn opa en de rest van de conservatieve familie werd aangeduid als de ‘Tuttenclub’. Mijn hele jeugd werd mij een beeld voorgespiegeld van een oma die uit verveling lid was van een soort naaikransje en met andere vrouwen veel tijd spendeerde aan kletsen. Ik moet een jaar of 14 zijn geweest toen oma mij heeft bijgepraat over haar ‘activiteiten voor de Vrouwenbond’. Er ging voor mij een wereld open. Mijn oma bleek inmiddels verkozen tot voorzitster (‘presidente’, zei mijn oma trots) van, naar ik nu aanneming, de afdeling Rotterdam Kralingen. Geen naaikransje, maar een goed georganiseerde vrouwenbeweging. Het doel volgens IIAV-archieven: ‘Voorlichting geven aan leden betreffende maatschappelijke, culturele enpolitieke vraagstukken en vanuit het Evangelie wegen zoeken naar eenmaatschappij waarin ieder tot zijn recht komt en waaraan vrouwen eenverantwoordelijke bijdrage kunnen leveren".  Mijn oma, moeder van een doodgewoon arbeidersgezin, bewoog zich tussen het gezelschap van  ‘dames uit de lanen’, zoals welgestelde vrouwen in Kralingen werden aangeduid. Sterker, zij verkozen haar tot hun voorzitster. Ik ben dus anno 2010 in het kader van mijn hobby maar eens gaan Googlen en kom tot de conclusie dat het de Nederlandse Christen Vrouwenbond afdeling Kralingen moet zijn geweest. Opgericht in 1949 onder de paraplu van de in 1919 opgerichte landelijke organisatie, met ooit C.W.I. Wttewaal van Stoetwegen in het bestuur.
Oma heeft wat mij betreft recht op rehabilitatie. De ‘Tuttenclub’ waarover op verjaardagen werd geschamperd, blijkt een serieuze bijdrage te hebben willen leveren aan de vrouwen-emancipatie. Oma for president!

Door de eeuwen heen heeft armoede de samenleving bezig gehouden. In crisistijd maar ook in economisch betere tijden. Politici die zich inzetten voor armoedebestrijding, politici die het ‘verschijnsel’ voedselbank nonchalant als onnodig bestempelen, aasgieren die een slaatje slaan uit andermans leed, betrokkenen in de samenleving die zich inzetten om de allerarmsten een reden van bestaan te geven.

Zelf wroet ik graag nog wel eens wat in onze familiehistorie. Mijn bet-overgrootmoeder, Anna Baart, trouwde op 32-jarige leeftijd in 1876 met de Middelburger Adriaan de Troye. Deze Adriaan was een telg uit de De Troye familie die, naast vermaardheid om de bouw van bekende Nederlandse molens, ook enig aanzien had. Op zeker moment was hij het politieke gedraal zat en schreef er een boekje over. Het document is goed bewaard gebleven in mijn archief. De titel: ‘Arm Middelburg, hoe het leeft en hoe het woont, door een anderen bril bekeken dan die van den bestuurdersbond‘.

Lees het zelf, en oordeel wat er de afgelopen twee eeuwen is veranderd. Of juist niet.

Ook dit jaar bak ik weer oliebollen volgens het recept van mijn opa. Niet met toverpoeder uit een pakje of met een chemische gangmaker dat voor gist moet door gaan. Nee, gewoon verse bloem en levende gist. Mijn opa kreeg het recept van zijn vader en die ook weer van zijn vader. Met een beetje giswerk kan het recept al snel 150 tot 200 jaar oud zijn. Puur Hollands dus.
Mijn opa verhuisde, zoals veel Zeeuwen, begin vorige eeuw als ‘economisch vluchteling’ van Middelburg naar Rotterdam. Mijn opa moest zijn vader uitlenen aan de Eerste Wereldoorlog, werd getekend door de  Tweede Wereldoorlog en uiteindelijk zelf gebrandmerkt door het concentratiekamp van Amersfoort. Hij verloor een broer op zee, en een andere broer emigreerde begin jaren ’50 naar Canada. Mijn opa hechtte aan traditie. Koken was vrouwenwerk en tot het laatst heeft hij zelfs nog nooit een kopje thee gezet.
Maar mijn opa was ook een man van ambachtelijk handwerk. Hij heeft voor al zijn kinderen schitterende handgedreven koperen voorwerpen gemaakt. Zijn kleinkinderen sjeesden in een door opa gemaakte bolderkar en in mijn woonkamer staat nog steeds een door mijn opa handgemaakt bijzettafeltje. Mijn opa kon je schaatsen slijpen. Kom daar nu nog maar eens om. Mijn opa heeft internet nooit meegemaakt en e-mail zou hij fantastisch hebben gevonden. Hij kon al zo enthousiast vertellen dat zijn brief per luchtpost wel binnen een week bij zijn broer in Canada door de brievenbus gleed.
Van die opa heb ik dit oliebollenrecept. Ik maak ‘m nu wereldkundig, als hommage aan de grote kleine man wiens naam ik heb gexebrfd.

Benodigd voor ca. 65 oliebollen:

- 1,5 kg tarwebloem
- 100 gram verse gist
- 1,2 liter lauwe melk
- 1 flesje oud bruin (zelf gebruik ik trappistenbier)
- 15 gram zout
- 200 gr krenten
- 200 gr rozijnen

Meng in een beslagkom de gist aan met een klein beetje lauwe melk en een lepeltje suiker. Laat een kwartiertje rusten. Giet in een schone emmer de rest van de lauwe melk, en voeg het gistmengsel toe. Meng met een houten lepel de bloem erdoor, en klop net zo lang tot het een glad beslag is. Roer de uitgelekte krenten en rozijnen en het zout er door.
Laat het beslag met een vochtige doek erover op een matig warme plek rijzen. Als het beslag vlak onder de rand staat, klop het dan nog eenmaal rustig door en laat nog even narijzen. Gebruik zonnebloemolie en hou de temperatuur zo constant mogelijk op 200 graden.

Een fijne jaarwisseling gewenst. Vast ook wel door mijn opa.

Drie sneeuwvlokken en Nederland kampt met honderden kilometers file. Goed, als er in Friesland sneeuwduinen liggen van anderhalve meter dan kan ik me voorstellen dat zoiets voor enig oponthoud zorgt. En dat in de rest van het land het verkeer de snelheid aanpast is alleen maar verstandig. Maar snelheid matigen is iets anders dan parkeren, de marge is toch al snel enkele tientallen kilometers per uur.

Vanochtend reed ik achter een klein Peugeotje dat op de 80-kilometerweg nauwelijks boven de 40 uit kwam. Eerst veronderstel je dat er mogelijk iets motorisch met het voertuig mis is, maar het technisch mankement bleek bij nadere beschouwing op de bestuurder betrekking te hebben. Bij het volgende verkeerslicht stond ik op de sorteerstrook voor rechtsaf naast het autootje. De man keek mij aan en in die ene seconde constateerde ik in zijn ogen een ware doodsangst. Zijn vingers zaten zo strak om het stuur geklemd dat hij thuis waarschijnlijk met een breekijzer moet worden losgewrikt. Laten we zeggen dat de man het rijden door de sneeuw niet als plezierige bezigheid beleefde.
Praktisch als ik ben denk ik dan meteen na over een oplossing. Verbieden om bij sneeuw de weg op te gaan is natuurlijk asociaal want daarmee ontneem je een grote groep landgenoten hun mobiliteit. Je kunt het dus beter positief benaderen: geef alle 70 plussers een eigen doelgroepstrook. Daar worden ze niet op de bumper gezeten door haastige moeders met kinderen los op de achterbank, en kan iedereen zijn eigen snelheid bepalen. Veel veiliger. Zelfs parkeren op zo’n strook is een optie, want dat merkt toch niemand. Als beloning geven we alle 70 plussers een ontheffing voor rekeningrijden. Daar moet toch iedereen enthousiast over worden? Ik heb vast nog wel ergens het e-mailadres van minister Eurlings liggen.

Een ramp op zakformaat: bevroren autoruiten en geen krabber voor handen. In mijn tijd van de 2CV lag er altijd wel het doosje van een cassettebandje en dat werkte uitstekend. Maar de ruiten van een Eend zijn zo vlak als het ijs van Thialf, dus elke vergelijking met de aerodynamisch gebogen moderne ruiten gaat mank. Met een beetje voorbereiding ben je echter ook bij vrieskou snel weg.

Tip 1: Haal de slotspray uit je dashboardkastje en stop die in je jaszak. Vooral heel plezierig als je buiten staat en je portierslot is dichtgesneeuwd.

Tip 2: Zorg altijd voor een reserve ijskrabber. Sommige goedkopere modellen breken al bij 10 graden vorst. Bij gebrek aan een reserve-exemplaar: een cd-doosje gaat heel goed, ook bij gebogen autoruiten. Wel de cd er even uit halen. Een (oud) pasje werkt eveneens uitstekend. Je bankpas of creditcard is afte raden; als het breekt zit je meteen een paar dagen zonder.

Tip 3: Maak je voorruit elke dag goed schoon. Vocht hecht aan vuil en een gladde ruit is sneller geschrapt. Gebruik bij voorkeur een ruitenreiniger (Glassex), die hebben de onhebbelijke gewoonte om een glad filmpje achter te laten. Op je brillenglazen uiterst irritant, maar op de autoruit een zegen.

Tip 4: Bedek ‘s-avonds je voorruit met karton. Zorg wel dat je ruiten goed schoon en droog zijn, anders moet je het karton er ‘s-ochtends afbikken.

Tip 5: Misschien nog wel de meest praktische van allemaal: vul een sprayflacon of plantenspuit met ruitenwisservloeistof (antivries). Spray dit op alle ruiten, wacht een paar seconden, en je veegt je ruiten zelfs nog schoon met je Ipod of mobieltje!

Tot slot: Laat je motor niet stationair draaien tijdens het krabben. Dat is de pest voor het milieu en totaal zinloos. Je motor komt pas op bedrijfstemperatuur als hij wordt belast. Het kost je liters brandstof extra en je motor slijt er alleen maar harder van!

(foto: www.sandermartijn.com)

Bij het woord ‘Bull’ denk je als eerste aan een agressieve vechtersbaas waarvoor je graag een straatje om loopt. Althans ik, want ik heb meer met katten. Niets is echter minder waar, een Franse Bulldog is erg sociaal, heeft een vriendelijk karakter en geloof het of niet: hij heeft humor.

Als je op het uiterlijk af gaat zijn er eigenlijk maar twee reacties: Je gaat er helemaal plat voor, of je hebt in je ergste nachtmerrie na een avondje stevig doorzakken nog nooit zo’n lelijke hond gezien. Kortom, een opmerkelijk hondenras. Onlangs heb ik beroepshalve gesproken met Josxe9; zij fokt in haar vrije tijd Franse Bull’s en weet er alles van. Volgens Josxe9 kun je een echte Franse Bull direct herkennen: "Hij boert, laat winden en snurkt". 

Josxe9 heeft onder de naam ‘Van het Kolhuus’ een eigen kennel. Niet in een grote tuin met hoge hekken, schrikdraad, camera’s en stoere mannen en vrouwen in camouflagepakken. Bij haar lopen de honden gewoon in huis rond en ze liggen graag op de bank. Met een beetje geluk mag Josxe9 er ook bij, maar opschuiven gaat niet van harte.

Het fokken van Franse Bulldogs is een dure hobby. Omdat het ras ooit doelbewust is doorgefokt voor een mismaakt uiterlijk, is de kop te groot in verhouding tot de rest van het lijf. Daarom kunnen pups alleen risicoloos ter wereld komen via een keizersnee. De teefjes van Josxe9 mogen maximaal drie keer een nestje bouwen, daarna wordt er niet meer geworpen. De kennel van Josxe9 is netjes aangemeld bij de Raad van Beheer zodat er voortdurend toezicht is en zij zich ook daadwerkelijk professional kan noemen.

Voor elke pup houdt Josxe9 een sollicitatiegesprek met de aanstaande eigenaren. Bevalt het niet, of zijn er twijfels over de intenties van de kandidaat, dan gaat de koop niet door en wordt voor Bulletje een andere eigenaar gezocht. Wie dit alles er voor over heeft om de bezitter te worden van een Franse Bulldog doet er verstandig aan om eens rond te snuffelen op shows en bijeenkomsten. Ook op internet is er heel veel informatie over dit bijzondere ras te vinden. Josxe9 heeft inmiddels een eigen website met heel veel foto’s. Als je echt belangstelling hebt moet je wel heel stevig in je schoenen staan nog langer ‘nee’te zeggen.

De website van Josxe9: www.vanhetkolhuus.come2me.nl.

Op mijn vragen over de mug blijft het oordverdovend stil. Intussen ben ik wel tegen meer informatie aangelopen over een van zijn collega’s, de huisvlieg. (bron: nu.nl)   Insectendeskundige Michael Dickinson van het California Institute of Technology heeft uitgezocht op welke wijze je het beste een vlieg kunt meppen (uitgebreid artikel in de Daily Telegraph). Laboratoriumonderzoek wijst uit dat de vlieg in staat is om in tienden van een seconde het gevaar in te schatten, afstand en snelheid te berekenen, en een compleet vluchtplan te maken. In het zelfde onderzoek kwam naar voren dat de vlieg daar uitermate secuur mee omgaat, want het aantal malen dat de vlieg op tijd weg is om niet geraakt te worden door een mepper is uitzonderlijk hoog. De mepperindustrie gaat z”n voordeel doen met deze kennis, want er wordt nu gewerkt aan de ontwikkeling van een vliegenmepper die de vlieg te slim af is. Of althans een grotere trefkans kan garanderen. Michael heeft enkele belangrijke tips voor wie een vlieg te slim af wil zijn. Zo moet je geen mepper gebruiken die sterk contrastreert met de omgeving, en probeer zo dicht mogelijk bij de vlieg te komen alvorens te meppen. Ook heel belangrijk: de vlieg ziet je aan alle kanten binnen zijn bereik komen. Je maakt de meeste kans door de vlieg niet rechtstreeks midden in je mepper op de korrel te nemen, maar door de vlieg van voren te benaderen. Op het laatste moment uithalen. Succes.